Girls & boys, vandaag is de dag dat ik mijn 25e levensjaar zien mag (noot: dit artikel is op 4 mei geschreven)! Ik voel me blij en raar en bedenk me dat er steeds meer ‘volwassen’ taken bijkomen. Ik voel ergens de druk om die taken te vervullen. Toch ben ik aan de ene kant reuze benieuwd wat ik allemaal van mijn leven ga maken, en aan de andere kant is 25 jaar zijn heel anders dan ik van te voren had bedacht. Take a trip down memory lane with me….
In mijn middelbare schooltijd voelde ik me vaak awkward – soms nog steeds eigenlijk – ik voelde me soms niet op mijn gemak, omdat ik nergens echt bij leek te horen. Ik was vaak het enige donkere meisje in de klas, op de toneelschool, bij korfbal, you name it. Vond mezelf niet aantrekkelijk, omdat ik doorhad dat de blauwogige meisjes over het algemeen meer in trek waren. Dus wat is er allemaal veranderd?
Fast forward to 4 mei 2015.
Ik ben nu 25. Als ik één ding tegen dat meisje van toen mag zeggen, zou ik haar vertellen dat ze zich niet zo druk moet maken om leuk gevonden te worden. Dat ze zich niet druk hoeft te maken om haar heupen, huidskleur of haar. Dat zijn de dingen, samen met je sprankelende persoonlijkheid, die jou uniek maken.
Nu ben ik me bewust van mijn eigenschappen, mijn kenmerken, en ik ben er dankbaar voor. Net zoals ik dankbaar ben voor mijn huidige leven. Heus is niet alles perfect, maar I’m good, snap je? Wellicht is dat iets dat komt bij het ouder worden. Ik ben in ieder geval benieuwd wat dit nieuwe levensjaar mij brengen zal. Ik voel me gemotiveerd om de vele dingen die ik doe met frisse moed aan te pakken, gemotiveerd om er iets van te maken.
Je vindt mijn wekelijkse columns hier op de blog. En anders ben ik altijd nog te vinden op Twitter en Instagram. Tot onze volgende internet meeting!
Soso lobi,
een verse vijfentwintigjarige Rowan
