Tag

Carriere

Het bloggen is toch wel een van mijn liefdes. Soms scroll ik door mijn blogposts en denk ik: “waarom ben ik eigenlijk gestopt? En waarom heb ik niet doorgepakt?” Ik ben terug op mijn blog en niet met het minste nieuws:


Je girl is genomineerd voor een VIVA400-Award in de categorie ‘Wereldverbeteraars’!


First of all, I would like to thank my mom for teaching me everything I know by example… (ik parafraseer Queen B).

Maar even alle gekheid op een stokje; ik wil vooral de fantastische mensen achter de campagne bedanken (Ibti, Chanti, Nathalie en alle andere meiden, it was a woman’s effort). Mede dankzij jullie werd één van mijn random uitspraken de campagne #BENNIEBEIGE die daadwerkelijk zoden aan de dijk heeft gezet. Daarover in een volgende post meer.

Charlene Hiwat-Kortstam en Rowan Blijd tijdens The Glow Up in de zomer 2017. Foto: Snaps by Nova
Charlene Hiwat-Kortstam en Rowan Blijd tijdens The Glow Up in de zomer 2017. Foto: Snaps by Nova

Daarnaast is de nominatie voor mij erkenning voor The Glow Up, een evenement dat ik sinds 2016 met Charlene Hiwat-Kortstam organiseer. En het is natuurlijk een moment waarop ik jullie – mijn lezers – kan ontmoeten. Elke editie heb ik weer vlinders in mijn buik door de gezonde spanning die het organiseren van zo’n evenement met zich meebrengt.

Wil je meer The Glow Up? Klik dan hier. 

The Glow komt hopelijk snel terug, want we hebben grootse plannen. Maar eerst komen Charlene en ik even op adem na een bewogen periode. We need to practice what we preach en zorgen eerst even voor onszelf voordat we dat voor anderen doen.

Rowan Blijd genomineerd voor een VIVA400 award!
Ik ben genomineerd voor een VIVA400 award!

Voor nu wil ik vooral even stil staan bij deze nominatie. Ik heb nog steeds geen idee wie mij heeft genomineerd, maar thank you to whoever you are. De nominatie is voor mij weer een moment dat me eraan helpt herinneren om meer te leven in het nu en ook vooral highlights te vieren (doe ik veel te weinig). Ik heb bijvoorbeeld de campagne en alles wat het losmaakte nooit echt gevierd. We gingen steeds gewoon door, door, door. Door met YoMo!, door met workshops geven, door met The Glow Up.

Laat deze nominatie ook jou eraan helpen herinneren dat jij jezelf viert. Want als jij het niet doet, wie dan wel? Doe je ding, girl! O ja, en stem op mij!

 

Lees ook: Alles over Rowan

 

Werken in de horeca

Over onbeschofte klanten. Boy, where to begin? Ik kan je één ding vertellen: werken in de horeca test je geduld vaak op de proef. Klanten die met hun vingers knippen en verwachten dat je meteen bij ze komt, gasten die niet groeten, gasten die een rotdag hebben gehad en dat op jou afreageren. The list goes on…

Soms betrap ik mezelf er zelfs op – na een paar uur aan het werk te zijn – dat er nog geen enkele onbeschofte klant in mijn wijk is geweest. Helaas is er elke avond wel één tafel die je het leven zuur probeert te maken. Wat deze tafel echter niet beseft is dat de kelner de macht heeft zodra het eerste drankje of hapje is besteld…

Vorige week plaatste ik mijn eerste column over werken in de horeca. Er vallen mij tijdens het werken gewoon zoveel dingen op die ik graag met je deel. Soms verbaas ik me en soms verwonder ik me. En waar kan ik die dingen beter delen dan op mijn plek op het internet? Vandaag in ‘Werken in de Horeca #2: het splitten van de rekening’.

Werken in de horeca

 

Zo een awkward moment altijd, het betalen van de rekening. Hoe je het ook wendt of keert, als je van te voren geen goede afspraken hebt gemaakt over het betalen van de rekening, dan levert het je bijna zeker een ongemakkelijk moment op aan het einde van de avond.

Situatie 1

De rekening wordt gebracht. En iedereen doet alsof er niets is gebeurd. Rekening, rekening.. Wat voor rekening? Haha, gewoon doen of er niets ligt en dan uiteindelijk zo nonchalant mogelijk de rekening proberen te splitten.

Mensen, mensen, dit is me een vraag die me maar al te vaak wordt gesteld. Ik studeer, ik blog, ik loop stage, maar ik ben niet in een hokje te stoppen. En ik heb het idee dat ’t iets is wat mensen moeilijk vinden. Toegegeven, ik vind het zelf ook moeilijk. Een elevator pitch over mezelf heb ik altijd klaar, maar die is nooit hetzelfde. Een elevator pitch over mijn blog heb ik eveneens, maar ook die verandert continue – ik verander immers ook (mijn blog en ik zijn onlosmakelijk aan elkaar verbonden).

Die continue verandering is wat mij soms tegen lijkt te houden in mijn professionele groei. Vaak zie je dat wanneer bloggers zich focussen op één bepaald onderwerp, ze sneller groeien. Maar wanneer je blogt over ááál je interesses, wordt dat een stukje moeilijker. Ik ben er het perfecte voorbeeld van: ik houd van blogartikelen maken over haar, beauty voor de donkere huid, etc. Tegelijkertijd zijn dat niet mijn enige interesses en wil ik het over meer hebben, zoals je inmiddels misschien al weet. Mijn blog is voor mij dan ineens niet meer makkelijk uit te leggen of te bevatten. Behalve in de volgende termen: een persoonlijk blog gevuld met al mijn interesses. And there you have it.

“Only problem is dat ik er moeite mee heb mijn creatieve uitspattingen in gestructureerde banen te leiden.” 

Vroeger. Back in the day. Ooit dacht ik dat ik op de gezegende leeftijd van 24 jaar al rond zou lopen op mooie hakken in een mantelpakje, my ish together en aan de slag bij één of andere corporate instelling. Oh, how wrong I was! Gaandeweg wilde ik – gelukkig -iets anders. Geen 9 tot 5 baan, geen mantelpakjes, maar wel de mooie hakken :). Toen startte ik in 2012 met mijn blog Roodjerow.blogspot.nl. Hier voelde ik me meteen op mijn plek. En toen ik erachter kwam dat ik van bloggen mijn beroep kan maken, liet ik mijn creatieve energie de vrije loop. Only problem is dat ik er moeite mee heb mijn creatieve uitspattingen in gestructureerde banen te leiden. Hoe doet de gemiddelde creatieveling dat? Ik ben geen Negin Mirsalehi met een heel team aan geordende mensen om mij heen. Ik werk vaak alleen en ben nog steeds op zoek naar een manier om alles te doen wat ik wil doen. En het liefst allemaal tegelijkertijd. Maar juist omdat ik van alles wil doen, doe ik vaak helemaal niks. Ik raak verlamd, krijg writer’s block en denk dat er toch genoeg content op het net te vinden is die veel beter is dan die van mij of dat ik maar eens een ‘echt beroep’ moet gaan uitoefenen. Kortom, ik voel me soms niet zeker over mijn pad en de keuzes die ik maak. Gewoon, omdat die keuzes niet de meest zekere keuzes zijn.

Maar dan bedenk ik me dat we in een nieuwe tijd leven. Af en toe komt een stemmetje boven drijven die mensen zich op hun gemak wil laten voelen of te veel wil conformeren. Dan lees ik echter lieve comments van jullie of ik krijg feedback van de mensen om mij heen en realiseer me dat ik niet zo moet twijfelen en gewoon moet doen. Ik ben ik en jij bent jij, we zullen nooit exact hetzelfde zijn. Mijn pad is anders dan het pad van mijn oud-klasgenoot met een echtgenoot, Msc in de Rechten en een baan bij EY. En dat is goed. Het zou anders ook maar een saaie bedoening zijn. Dus wanneer iemand mij een volgende keer vraagt wat ik ‘eigenlijk wil worden’, zal ik niet meer twijfelen, mezelf niet meer vergelijken en zeggen: ik wil de beste versie van mezelf worden, terwijl ik mijn creatieve stromingen de vrije loop laat.

Laat me hieronder weten hoe jij reageert wanneer iemand jou vraagt ‘wat wil je eigenlijk worden?’

Soso lobi, x Rowan